Фанфик па анімэ

Спасылкі на частку 1 і частку 14

Аўтар: Аикава Миса

Фэндом: Блич

Назва: Навагодняе пасланне

Фик – эксперыментальны, скурная новая частка будзе месцавацца на іншым серверы з указаннем спасылак на наступныя і папярэднія часткі.

Апавяданне ідзе пекла твару Хицугая Тоширо, правадыра душ, капітана дзясятага атрада Готэй 13.

Папярэджанне: у фике можа сустракацца апісанне крывавых сцэн. Не рэкамендуецца чытаць людзям з адсутным пачуццем гумару, абмежаваным уяўленнем і няўстойлівай псіхікай.

Фик эксперыментальны, капіяваць і выдаваць яго без дазволу аўтара катэгарычна забаронена! Калі захочаце змесцаваць тэкст дадзенага фика на сваім сайце, звяжыцеся са мной, я падам вам асобную частку апавядання, у якой будуць спасылкі на першую, папярэднюю і наступную часткі.

PG — можна чытаць з бацькоўскага дазволу дзецям ды дванаццаці гадоў.

Пейринг: не вызначана.

Жанр: экшн, фантастыка, чорны гумар, прыгоды, эксперымент.

Пазнакі: скончаны.

Персанажы: Дзед Мароз, Хицугая Тоширо і іншыя.

Частка 15. Іншая «каранаванне»

Мароз і я стаялі ў гасцінай некалькі імгненняў, а затым ен сказаў:

- Пайшлі ў мой кабінет. Есць гутарка, і ен не для старонніх вушэй…

Я ўздыхнуў. Ну трэба ж ізноў нейкія таемныя гутаркі пра сакрэтныя місіі. Аднак рабіць няма чага, прыйшлося ісці за старым.

Становішча ў кабінеце дзядзечкі была звыклай. Вусе тыя ж раскіданыя на стале ліста і шматлікія падарункавыя скрынкі ў далекай сцяны. Так, снежань ужо пераваліў за палову… Ды Новага гады засталося зусім малая гадзіны.

Гутарка дзядзечка пачаў як звычайна здалеку:

-   Як ты сябе адчуваеш, Хицугая?

- Простая выдатна, - сумленна адказаў я.

- Гэта дабра. Па маладосці любыя драпіны хутка гояцца…

Ага драпіны, ну-ну.

- Я надоечы агледзеў санкі. Яны ў цудоўным постаці.

- Калі ты жадаеш спытаць, ці трапляў я ў іх у аварыі, то – не!

- Ты не хвалюйся, я нічога падобнага не жадаў сказаць, - дзядзечка трохі разгубіўся, - простая мне было цікава, наколькі ты асвоіўся з кіраваннем і…

- Хіба гэта траўні значэнне?

- Ну ты ж будучы Дзед Мароз, - няўпэўнена зірнуў на мяне дзядзька.

 - Няўжо? А я то думаў, што давер ды мяне як ды прымача знікла з-за таго, што я вырашыў асвоіць кіраванне палетам чароўных санак.

- Зусім не! Хицугая, нават не думай так! Я заўсёды давяраў табе.

- А ўсяго пяць дзэн назад адчытваў мяне як хлапчука ці яшчэ горш шкадлівага сабакі.

Мароз уздыхнуў:

- Простая я моцна хваляваўся за цябе.

- Давай начыстую: не за мяне, а за санкі.

Дзядзечка адвёў погляд:

- Чароўныя санкі не цацка. Гэта найвялікі дарунак, які мы павінны берагчы.

А пляменніка, значыць, берагчы не трэба. Словы Марозу былі крыўднымі, таму я маўчаў.

- Але і за цябе я таксама вельмі хваляваўся… Ну ды дабра. Я жадаў пагаварыць пра тое, ці пагодзішся ты цяпер стаць Дзед Марозам? Мы гэта, вядома, вырашылі яшчэ два тыдні назад, але… Калі ты гэтага не жадаеш, ты траўні права адмовіцца. Я быў няправы, калі душыў на цябе і імкнуўся сілай прымусіць стаць Дзедам Марозам. За апошнія дні я перагледзеў палі стаўленне ды дадзенай сітуацыі… Але Хицугая, жадаю, каб ты ведаў – я вельмі жадаю бачыць менавіта цябе сваім пераемнікам!

Працяг.


Комментарии

Фрэд Ли - 02.05.12 в 18:41

Молочинка,рассказ здоровский)))