Тытунь

Любуючыся раслінай Тытунь так і жадаецца займець яго сабе на ўчастак.У 1560 году французскі пасланец у Партугаліі Жан Ніка адправіў у Парыж насенне тытуню, завезенага на Пірэнэйскі паўвостраў мараплаўцамі з выспы Табаго. Разам з насеннем Жан Ніка адправіў у Парыж скрыначку з нюхальным тытунем. Падарунак спадабаўся каралеве Кацярыне Медычы, і неўзабаве яна ўжо без тытуню не магла абыходзіцца. Па яе загадзе новую культуру пачалі апрацоўваць у Францыі, і праз некалькі гадоў яна стала тут звыклай. Калі вырашана было нарэшце даць імя гэтак папулярнай расліне, то меркаванні разыйшліся: адны жадалі назваць яго «никотиана» ў гонар Жана Ніка, іншыя – «трава каралевы». Спрэчкам спыніў вялікі сістэматык батанікі Карл Линней, які даў тытуню краявідная назва «никотиана табакум». Па-іншаму паставіліся рускія цары да з'яўлення тытуню ў Расіі. Сюды тытунь быў завезены ангельцам Ченслером яшчэ пры Іване Грозным. Пры цару Міхасю Фёдаравічу – першым цару дынастыі Раманавых – за ўжыванне «зелля табачища» рвалі ноздры, білі пугамі і высылалі ў Сібір. Аднак яго ўнук Пётр I спрыяў распаўсюду тытуню. Менавіта пры Пятру I, у 1714 году, з'явілася першая тытунёвая фабрыка ў Ахтырке. Алкалоід тытуню нікацін быў вылучаны з лісця тытуню ў 1828 году двума французскімі аптэкарамі – хімікамі Спяваў-годдзе і Каванту. Нікацін апынуўся наймоцным ядам. Адна толькі кропля яго, ці 0,05–0,06 грама, выклікала ў сабак цяжкія атручванні. Нягледзячы на гэта, тытунь і курэнне, як мы ведаем, шырока распаўсюджаны, і выпадкі атручвання практычна не сустракаюцца. Тлумачыцца гэта тым, што да нікаціну арганізм хутка абвыкае і цягавітасць таму значна павялічваецца. Вывучэнне нікаціну ў хімічнай лабараторыі прывяло да нечаканых вынікаў. Апынулася, што гэта бясколерная алеістая вадкасць, якая бурэе на паветры, гэты яд можа акісляцца ў нікацінавую кіслату. Калі б такое ператварэнне адбывалася ў арганізме! Нажаль, гэтага не адбываецца. Ажыццявіць акісленне нікаціну ў нікацінавую кіслату атрымоўваецца толькі ў хімічнай лабараторыі. Нікацінавая кіслата шырока распаўсюджана ў прыродзе і спрыяе росту раслін. А амід нікацінавай кіслаты – сапраўды неацэннае рэчыва для чалавека, яго адсутнасць у ежы прыводзіць да хваробы – пелагры. Нікацін жа як такі не проста шкодны арганізму, але з'яўляецца для яго ядам. Падарожнічаючы па нашым сайце можна шмат пазнаць пра расліны і не толькі тытунь, Вас скораць і гарбузовыя расліны і лук-порей, а волчец кучаравы выкліча поўнае захапленне. Запішыце назву сайта - prilesie.by і зазірайце да нас часцей. А калі жадаеце штосьці дадаць, пішыце ў каментарах, мы абавязкова дапоўнім апісанне, спаслаўшыся на Вас.